Van Borne naar Berlijn – het handbalavontuur van Danique Trooster

BORNE - Een halfjaar geleden verruilde Danique Trooster het vertrouwde Borne voor de bruisende metropool Berlijn. De handbalster speelt daar inmiddels voor een ambitieuze club die meestrijdt om promotie naar de 1e Bundesliga. “Ik had zin in een nieuwe uitdaging,” vertelt ze. “Toen ik hoorde dat ik niet zou verlengen bij Luchse, kwam Berlijn op mijn pad. Een club met ambitie, een stad vol leven. Dat kon ik echt niet laten lopen.”

“In Duitsland leeft handbal écht”

Het verschil met Nederland is volgens Danique enorm. “Handbal leeft hier zó veel meer. Duitsland is echt een handballand. Dat merk je aan alles: het publiek, de fans, de vrijwilligers. En het niveau ligt hoger, er wordt harder en vaker getraind.” Toch kent het leven als profhandbalster ook z’n keerzijde. “De reistijden zijn soms bizar. We spelen door het hele land, dus het is niet gek als we negen uur in de bus zitten voor een uitwedstrijd. Dan mis ik stiekem die tijd in Nederland dat we klaagden over een ritje van Twente naar Noord-Holland,” lacht ze. Haar weekschema is strak. “We trainen zeven keer per week. Op een trainingsdag beginnen we ’s ochtends met kracht of positiespel en ’s avonds staat er nog een twee uur durende handbaltraining op het programma. Zaterdag is wedstrijddag. Het moment waar de hele week om draait.”

Een thuiswedstrijd begint voor haar ontspannen: een beetje uitslapen, rustig ontbijten en vaak maak ik nog een lekkere wandeling. Rond 16:00 stap ik in de auto om naar de hal te rijden, hier spenderen we eerst een tijdje in de kleedkamer om ervoor te zorgen dat onze haren goed zitten voor de wedstrijd, vervolgens beginnen we met de activatie en hebben we nog een korte bespreking. Dan is het moment waar we de hele week naartoe werken, de wedstrijd. Na de wedstrijd komen we allemaal samen in de VIP ruimte om te kletsen met sponsoren en fans. Een uitwedstrijd is andere koek: “Dan zitten we ’s ochtends vroeg in de bus. Na wat koffiestops en veel geklets komen we aan bij de hal. Even de benen losmaken, dan begint hetzelfde ritueel als thuis. Na afloop snel douchen en hup, weer uren terug. Soms komen we pas midden in de nacht terug in Berlijn.”

Berlijnse drukte en Bornse warmte

Het leven in een wereldstad bevalt haar goed. “In Berlijn hoef je je nooit te vervelen. Er is altijd iets te doen, op elk moment van de dag. De stad zit bovendien vol geschiedenis, dat maakt het extra bijzonder om hier te wonen.”
Toch blijft haar hart in Borne. “Wat ik mis? Wat niet! De gemoedelijkheid, de gezelligheid, mensen die elkaar begroeten op straat. En natuurlijk mijn familie en vrienden. O ja, en de kaas van de markt!” Een typisch Duits gebruik dat ze inmiddels heeft omarmd is de ‘Kaffee und Kuchen’-traditie. “Dat doe ik met liefde mee. En ik kan niet wachten tot de kerstmarkten weer beginnen. Zo sfeervol!”

Topsport met plezier

Op haar vijftiende maakte Danique de stap naar de HandbalAcademie op Papendal, het moment waarop ze besefte dat haar talent verder kon reiken. “Vanaf dat moment stond alles in het teken van handbal.” Volgens haar kunnen plezier en discipline niet zonder elkaar. “Plezier is de basis. Zonder dat red je het niet, maar op de momenten dat het even tegenzit, heb je discipline nodig om door te gaan.” Om met druk om te gaan, probeert ze te relativeren. “Dat vind ik soms nog moeilijk, hoor. Het perfectionisme in mij helpt me verder, maar kan ook mijn valkuil zijn. Als ik druk voel, herinner ik mezelf eraan dat mijn naasten en ik gezond zijn dat zet alles in perspectief.” Een groot voorbeeld is voor haar Roger Federer. “Niet alleen vanwege zijn carrière, maar vooral om de rust, klasse en het plezier dat hij uitstraalt. Dat wil ik ook.”

Hoogte- en dieptepunten

Zoals elke topsporter kende ook Danique moeilijke periodes. “Soms vraag je je af waarom je zoveel opgeeft voor je sport. Maar gelukkig duren die momenten nooit lang. Ik geniet te veel van het spel, het team en het gevoel dat ik elke dag met mijn passie bezig mag zijn.” Haar mooiste herinnering? Zonder twijfel de EK-finale met Oranje Onder 19 in Hongarije. “De hal zat bomvol Hongaren die hun eigen land aanmoedigden. Ik had kippenvel over mijn hele lijf. We verloren dik, maar het was een ervaring die ik nooit zal vergeten.”

Altijd even terug naar huis

Wanneer ze weer even in Borne is, weet ze precies wat ze gaat doen. “Eerst naar de kaasboer of de bakker dan weet ik dat ik weer thuis ben. En een bezoekje aan de kapper hoort er ook bij, want na zes jaar durf ik mijn haar nog steeds niet toe te vertrouwen aan Duitse handen,” zegt ze lachend. Aan jonge sporters uit Borne die dromen van een buitenlandse carrière heeft ze een duidelijke boodschap: “Doen, doen, doen! Je leert zó veel over anderen, maar vooral over jezelf. En daarna kom je met gierende banden weer terug naar het prachtige Borne.”

Vooruitkijken

Danique denkt liever niet te ver vooruit. “Zolang ik plezier heb en fit ben, wil ik het maximale eruit halen. Waar ik dan sta, zie ik dan wel weer.” Een terugkeer naar Nederland sluit ze niet uit, maar voorlopig geniet ze met volle teugen van haar avontuur in Duitsland. “Misschien dat ik ooit weer ga tennissen. Hopelijk ben ik dan iets rustiger geworden dan vroeger, anders ligt dat racket weer snel op de grond,” zegt ze met een knipoog. Voor nu is haar doel helder: “Gezond blijven, plezier houden en het seizoen afsluiten met promotie. En daarnaast gewoon genieten van het leven, de stad en alles wat op mijn pad komt.”

Door Pim Demmer