Uitgaan & Cultuur

'Het mooiste afscheid is het afscheid als je tegen elkaar kunt zeggen: Tot ziens!'

Mooie afscheidswoorden bij het vertrek van Pastoor Marc Oortman

BORNE - Pastoor Marc Oortman vertrekt als pastoor voor de drie samenwerkende parochies in Hengelo, Borne en Delden/Goor. Hij gaat naar de Parochie H. Gabriël in Didam en omstreken, waar hij van plaats wisselt met Jurgen Jansen. Natuurlijk vertrekt hij niet zonder een mooi woord van afscheid:

Afscheid nemen bestaat niet

Als je langer op je levensweg wandelt, ontdek je dat er verschillende vormen van afscheid zijn. Je neemt afscheid van je ouderlijk huis, je neemt afscheid van de ene school om naar een andere te gaan. Je ontdekt dat er bij verschillende levensfases verschillende vrienden en kennissen horen. Sommige gaan een leven mee, en er zijn er die een levensfase mee optrekken op de levensweg, maar die je na verloop van tijd uit het oog verliest. Zo gaat het in het leven. Afscheid nemen hoort bij het leven. 

Zo gaat het mij ook. Ik neem afscheid van onze drie parochies.
Vanaf het moment dat ik het hoorde dat de overplaatsing naar de H. Gabriëlparochie zou gaan plaatsvinden, is het afscheid nemen begonnen. Niet alleen met betrekking tot de parochies, maar ook op een andere manier. Ik moet namelijk verhuizen en dat betekent dat er een heleboel dingen weer door je handen gaan. Ik zag weer een heleboel foto’s terug van een tijd waarvan ik afscheid heb genomen, ik zag spulletjes die ooit veel voor mij betekenden, maar waar ik nu afscheid van heb genomen: ik ga ze niet verder meenemen op mijn levensweg. Het bijzondere is wel dat er zoveel herinneringen aan personen, gebeurtenissen en levensmomenten zijn. Dat bracht mij op de vraag of je afscheid kunt nemen van herinneringen. Want herinneringen komen soms onverwacht en ongecontroleerd in een mens naar boven. Dat kan aangenaam zijn, maar ik weet dat velen ook herinneringen hebben die ze liever ver wegstoppen, omdat ze pijn doen.

"Afscheid nemen", het zijn ook woorden die vaak gebruikt worden als het gaat om iets heel definitiefs: als we een geliefde dode begraven of cremeren. Het ultieme afscheid. Geen afscheid zoals je afscheid neemt van kennissen na een leuk dinertje en waarin je veronderstelt dat je elkaar op korte termijn weer zult zien. Afscheid nemen van een geliefde dode, is een breekpunt in het leven. De persoon die je liefhebt, het lichaam dat je hebt liefgehad, zijn niet meer en moet je overgeven aan de natuur. Niets lijkt zo definitief als het toedekken van een doodskist met aarde of de as van een geliefde meegevoerd te zien worden met een windvlaag.

Christenen hebben altijd, op de belofte van Christus geleefd, dat dit leven niet het enige is. Christenen geloven dat het aardse afscheid zijn voltooiing vindt in een hemels weerzien. In welke vorm? We kunnen een vermoeden hebben, we mogen onze fantasie erop loslaten, maar we weten het niet. Wij geloven dat er een weerzien zal zijn, dat wij ooit zullen worden verenigd met onze geliefden, maar bovenal worden verenigd met de drie-ene God. Dat wat wij zien als het definitieve afscheid, de dood, is in ons geloof een overgang naar het andere leven, het leven met God.

Het mooiste afscheid is het afscheid als je tegen elkaar kunt zeggen: "Tot ziens!" Als je dat zegt, geef je aan dat er hoop is op een volgende ontmoeting. Dat zijn woorden van hoop. Woorden die ook aangeven dat je de herinnering aan elkaar levend houdt. Je verliest elkaar niet uit het oog, je denkt aan elkaar en vertrouwt erop dat die ander hetzelfde doet. Iedere gebedsintentie voor een overledene is een uiting van die hoop: voor de overledenen bidden, hen niet vergeten, ook niet als de dood een grens heeft aangebracht tussen het nu en dat waar geen tijd meer is, de eeuwigheid.

Wie zingt het ook alweer? "Afscheid nemen bestaat niet"

Marc Oortman, pastoor

Een productie van RTV Borne