Afbeelding

Roel wandelt van Borne naar Roemenië

Algemeen

BORNE - Op de tv is op dit moment een programma dat heet ‘Door de lage landen’. Het gaat over 3 Belgen die van Noord-Nederland naar Zuid-België wandelen, 1000 km. Het is een populair programma. Bornenaar Roel Gaasbeek wandelt ook graag. Momenteel wandelt hij, alleen, van Borne naar Roemenië 4000 km. Het is niet zijn eerste lange wandeling. Hij wandelde al eens naar Spanje. In 2022 wilde hij van Istanbul naar Santiago de Compostella lopen, maar vlak voor Banja Luka is hij gaan liften, omdat hij vond dat het goed was zo. Momenteel is hij in Dresden en heb ik gevraagd of ik hem mocht interviewen en dat vond hij prima.

Waar ben je geboren?

Mijn wieg stond in Enschede. Ik heb al heel wat steden gezien tijdens mijn reizen, maar Enschede staat in de top 3. Ik groeide op in een liefdevol gezin, maar had toch een problematische jeugd. Verslaving en foute vrienden, maar vooral het gepest worden op school hebben daaraan bijgedragen Sinds 2008 woon ik in Borne. Ik ben hier naartoe verhuisd vanwege de liefde. Ik kwam mijn vrouw, Leonie, tegen op mijn toenmalige werk. Ondertussen zijn we alweer 12 jaar getrouwd. Op 17 mei om precies te zijn. Dan zal ik niet in Nederland zijn, maar nog onderweg. Wel streef ik ernaar om op 17 november weer thuis te zijn want dan zijn we 12 ½ jaar getrouwd.

Wat ben je na je opleiding gaan doen?

Ik ben na mijn opleiding in de zorg gaan werken. Ik werd daar geconfronteerd met ziekte en dood. Dat was heftig om dat als 16/17-jarige mee te maken. Begeleiding voor het personeel was er in die tijd nauwelijks. Ik heb dat nog bijna 4 jaar volgehouden. Ik ben toen op kantoor terecht gekomen. Ik kon daar ook mijn draai niet vinden. Ik vroeg mij af of dit het nu was, dat ik dit de komende 30 a 40 jaar zou moeten doen. Op mijn 25e heb ik toen een kaartje naar Bangkok gekocht. Daar zat geen terugreis datum op. Ik heb daar een geweldige tijd gehad. Veel rondgereisd en gezien. Uiteindelijk terug in Nederland ben ik bij een zorgverzekeraar gaan werken. Daar ben ik uiteindelijk coaching gaan doen. Dat beviel mij erg goed. Daar heb ik dus nu mijn beroep van gemaakt.

Jouw vader was je naast je ouder, ook je beste vriend?

Ja, dat was hij. We konden over alles praten. We hadden een klik. Onze gezamenlijke hobby, vissen, hebben we heel veel uitgeoefend. We hebben veel gevist samen in onder andere Nederland, Frankrijk, Denemarken. Op de Atlantisch Oceaan en de Noord-Pacific. We hebben veel gepraat met elkaar en veel vis gevangen. Ik reed ook graag met hem mee op zijn motor, door Nederland, Duitsland en Portugal. Ja, mijn vader was mijn beste vriend. Mijn vader leefde echter ook ‘heftig’. Rookte veel, dronk het nodige en sportte niet. Dat is hem uiteindelijk fataal geworden. Mijn vader stierf in 2015 vlak voor zijn pensioen. Hij was op vakantie in Turkije na een zwaar ziekbed. Bij zijn vertrek wist ik eigenlijk al wel dat ik hem niet weer zou zien. Hij kreeg daar een hartaanval. Uiteindelijk zou hij terug naar huis vliegen, maar dat heeft hij niet gehaald. Hij stierf op het vliegveld in Münster.

Quote: Ik wilde mijn dromen waarmaken, mensen helpen dat ook te doen

Voor jou was dat overlijden van je vader een keerpunt in je leven. Wat veranderde er voor jou?

Ik zag in dat het leven eindig was en dat je het leven moet leven. Wat is rijkdom en bezit als je er niets mee kunt omdat je ziek bent of omdat je sterft. Het gaat in het leven toch niet echt om het materiële, maar naar mijn idee gaat het om genieten van het leven. Ik dacht, wat doe ik hier, waar ben ik mee bezig en wat zou ik eigenlijk willen. Ik wilde mijn dromen waarmaken, mensen helpen dat ook te doen. In 2017 ben ik toen de Camino gaan lopen. Van Nederland naar Spanje. In Spanje heb ik toen de as van mijn vader in de Atlantische Oceaan uitgestrooid. Bij terugkomst wist ik dat ik nooit meer in loondienst wilde werken. Ik ben toen mijn eigen bedrijfje begonnen.

In 2022 ben je nog een keer op pad gegaan?

Het begon weer te kriebelen. Ik wilde toen van Istanboel naar Spanje lopen, maar in Banja Luka heb ik uiteindelijk mijn duim opgestoken en ben gaan liften. Ik had daar mijn doel bereikt. Ik had inzicht gekregen in wat mij bezighield en waar mijn weg verder naar toe moest leidden.

Je was ondertussen getrouwd en hebt een dochter. Wat vinden zij van jouw wandelingen?

Leonie is Leonie en Roel is Roel. We hebben ieder zo onze behoeftes en dingen. Mijn ding is het wandelen en coachen. Leonie heeft andere prioriteiten. We begrijpen elkaar en laten elkaar in de waarde. Ze begrijpt wat mij drijft en vindt het goed zo. Zij heeft trouwens ook een flinke wandeltocht gemaakt. 800 km naar Santiago de Compostella, daar moest ze best een drempel voor over. Ik vind het knap en ben erg trots op haar dat ze dat gedaan heeft. Tijdens mijn wandelingen bel ik ze iedere dag. Wens mijn dochter een fijne schooldag of informeer naar haar leven. Ik mis wel het fysieke contact, een knuffel of gewoon een aai over de bol.

En nu naar Roemenië. Waarom daar heen?

Een volger van mij op Facebook attendeerde mij op de Via Transilvanica. Dit is een 1420 km lange route door Roemenië. De route begint in het Noorden in de stad Putna. Ik loop hem echter tegengesteld. Ik begin in het Zuiden en eindig in Putna. De route is nog niet zo oud, bestaat pas sinds 2022/23. De route leidt je door de mooiste landschappen van Roemenië. Je wandelt door bossen en over bergketens. Je passeert zo’n 600 dorpen. Ik zie er echt naar uit.

Nu dus onderweg naar Roemenië. 

Ik ben sinds 16 maart onderweg nu. Alles low budget. Ik heb mijn huis op mijn rug en heb het meest noodzakelijke bij me. Ik slaap in mijn tent en af en toe in een lowbudgethotel of pension. Soms word ik uitgenodigd om bij mensen te overnachten. Want dat is toch wel het mooiste van alleen wandelen. Je ontmoet allerlei mensen. Spontane contacten. Vaak vragen ze waar ik mee bezig ben en dan ontstaat er al gauw een goed gesprek. Regelmatig eindigt dat dan in een uitnodiging om wat mee te eten of om te slapen, douchen of de tent op hun grond te zetten. De behoefte aan een echt bed en vooral een lekkere douche groeit naar gelang ik in de tent moet slapen. Als je stinkend in een supermarkt rondloopt, dan wordt het toch echt tijd voor een douche.

Quote: Tijd is onze vijand.

Is het niet gevaarlijk zo alleen op pad?
Je moet wel voorzichtig zijn. Maar dat moet je overal zijn. 99,9% van de mensen zijn goed. Het is maar een heel klein deel dat niet deugd. Natuurlijk zijn er wel eens momenten geweest waar ik met geknepen billen heb rondgelopen of geslapen, maar veel is het toch: Een mens lijdt het meest door de angst die hij vreest. Zwerfhonden zijn wel een ding daar ben ik toch voorzichtig mee. Je kent hun geschiedenis niet. Straks in Roemenië zijn het ook de beren die een gevaar kunnen vormen, maar als je voldoende afstand houdt dan moet het geen probleem zijn en voor ‘s nachts heb ik berenspray bij me.

Hoe financier je deze tochten?
Ach, ik heb niet veel nodig. Ik kan met weinig terecht. Ik heb nog wat spaargeld. Af en toe krijg ik een kleine donatie van mijn volgers. Dan doneert iemand mij een figuurlijk pilsje of een kopje koffie.

Je hebt vast veel te vertellen. Heb je een mooie anekdote over wat je hebt meegemaakt?

Op dag 34 was ik in de buurt van Leipzig, die stad had ik net achter mij gelaten. Op een viaduct over een snelweg kwam ik een man tegen op de fiets. Hij vroeg of ik een foto van hem wilde maken. Ik vroeg om zijn telefoon, maar hij wilde dat ik de foto met mijn telefoon maakte. Ik vond dat wel vreemd. We kletsten nog een beetje. Hij vertelde dat hij aan de rand van het stadje woonde. Toen ik daar aan kwam liep er mij een vrouw tegemoet met een bord en een fles in de hand. Zij was door haar man Detlef gebeld en hij had haar gezegd dat ik eten en drinken nodig had. We gingen zitten en we hadden een mooi gesprek. Ze vertelde dat Detlef een hersentumor had en niet lang meer te leven had. Voor haar was het duidelijk wat ik deed. Leef nu. Het was een mooi en intiem gesprek. Pas later begreep ik waarom ik een foto met mijn toestel moest maken. Detlef wilde herinnerd worden.

Heb je alweer plannen voor een nieuwe wandeling na deze

Nee, er is nog geen nieuw zaadje geplant. Eerst maar eens deze tocht achter de rug brengen. We zien wel wat er verder op ons pad komt. Ik plan nooit te ver vooruit. Leef nu.

Waar kunnen we jouw avonturen volgen?

Je kunt mij volgen op Facebook. De groep heet Walkabout Europe. Ik heb ondertussen 5500 volgers van over de hele wereld. De pagina is dan ook in Engels, maar met ‘Google vertaal’ is het zo om te zetten in het Nederlands.

Is er nog iets dat je graag wil zeggen aan de lezers?
Pluk de dag. Tijd is onze vijand. Leef je leven. Leef het leven nu

Door Fred van de Pol

Afbeelding
Afbeelding